Στάθηκα στο νεροχύτη της κουζίνας μου, κοιτάζοντας τα θραύσματα του σπασμένου γυαλιού στον νεροχύτη. Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά στο στήθος μου, η αναπνοή μου έγινε πιο γρήγορη και η πίεση μου να χτυπάει κόκκινο. Κοίταξα τα παιδιά μου και μέσα από τα δακρυσμένα μάτια τους είδα τον πανικό στα πρόσωπά τους. Μόλις είδαν τη μαμά τους έτοιμη να εκραγεί. Αν μπορούσα θα γύριζα τον χρόνο πίσω τέσσερα δευτερόλεπτα και να ξεκινήσω αυτή τη στιγμή ξανά.

Ως μητέρες, είναι επώδυνο να παραδεχτούμε ότι χάνουμε την ψυχραιμία μας με τα παιδιά μας. Είναι τρομακτικό όταν η απογοήτευση, ο θυμός ή το άγχος μας αναγκάζουν να φωνάζουμε, να κατηγορούμε ή να τιμωρούμε άδικα. Η αλήθεια είναι ότι όλοι θα απογοητεύσουμε τα παιδιά μας ή θα κάνουμε τη ζωή τους δύσκολη. Αυτή είναι η πραγματικότητα της ζωής σε έναν ατελή κόσμο έχοντας σχέσεις με ατελείς ανθρώπους. Το ωραίο είναι ότι οι άσχημες στιγμές αδυναμίας μας μπορούν να οδηγήσουν σε στιγμές βαθιάς μάθησης και στιγμές που μπορούν να μας φέρνουν πιο κοντά με τα παιδιά μας, εάν επιλέξουμε να χρησιμοποιήσουμε τα επακόλουθα ως ευκαιρία για επανασύνδεση. Εδώ είναι μερικοί τρόποι για το πώς:

Δείξτε στα παιδιά σας πως να ανακάπτουν

Τα παιδιά μας πρέπει να ξέρουν πώς να ανακάμψουν από κακές στιγμές. Παρακολουθώντας τη μαμά να κάνει ένα ώριμο ξέσπασμά μπορεί να είναι τρομακτικό, αλλά είναι επίσης μια ευκαιρία για τη μαμά να διαμορφώσει έναν υγιή τρόπο ανάκαμψης. Η μαμά μπορεί να πάρει βαθιές αναπνοές, να ανακτήσει την ψυχραιμία της και να προσεγγίσει με αγάπη εκείνους που μπορεί να έχει πληγώσει. Τέτοια παραδείγματα μπορούν να ενθαρρύνουν ένα μικρό παιδί. Τους δείχνει ότι τα κακά πράγματα μπορούν να ακολουθούνται από καλά πράγματα, ότι τα πικρά συναισθήματα μπορούν να ακολουθούνται από χαρούμενα. Σίγουρα δεν είναι διασκεδαστικό να βλέπεις τη μαμά να γίνετε κομμάτια, αλλά ένα παιδί που βλέπει τη μαμά να παίρνει αυτά τα κομμάτια και να τα κολλάει πάλι μαθαίνει ότι τα πράγματα που  σπάνε δεν χρειάζεται να παραμένουν σπασμένα. Μπορούμε να κάνουμε κάποια πράγματα για την επούλωση τους.

Δώστε τους την ευκαιρία να απολογηθούν 

Ως γονείς διδάσκουμε τα παιδιά μας, ότι είναι σημαντικό να ζητήσουμε συγγνώμη, ανεξάρτητα από το αν αυτό που έγινε ήταν σκόπιμο ή τυχαίο. Όταν η μαμά είναι πρόθυμη να ζητήσει συγγνώμη από τα δικά της παιδιά για πράγματα που λέει ή κάνει, το μάθημα γίνεται ακόμη πιο εύστοχο. Αν υποκρινόμαστε ότι έχουμε το δικαίωμα να εκρηγνυόμαστε και να τρομάζουμε τα παιδιά μας, χτίζουμε τοίχους διαχωρισμού. Αλλά όταν εμείς, ως μητέρες, αναγνωρίζουμε τα λάθη μας και ζητάμε συγνώμη, προετοιμάζουμε το δρόμο για ακόμα πιο βαθιές και στενές σχέσεις με τα παιδιά μας. Τέτοιες στιγμές δείχνουν μεγάλο σεβασμό στα παιδιά μας που κατ’ επέκταση επιτρέπει στα παιδιά μας να μας σέβονται και να μας εμπιστεύονται το ίδιο.

Εκφράστε την αδυναμία σας

Έχω παρατηρήσει στην οικογένειά μου ότι όταν είμαι αδύναμη, τα παιδιά μου γίνονται δυνατά. Σε νιώθουν και προσπαθούν να σε βοηθήσουν. Τα παιδιά δεν θα πρέπει ποτέ να επιβαρύνονται με το ρόλο του γονέα στην οικογένεια. Αλλά είναι μέσα στην ασφάλεια μιας υγιούς οικογενειακής μονάδας που τα παιδιά μαθαίνουν να νοιάζονται για τους άλλους. Όταν ένα παιδί ανταποκρίνεται με συμπόνια σε μια μαμά που είναι συγκλονισμένη, όχι μόνο η μαμά επωφελείται από τη βοήθεια αυτή, αλλά και το παιδί επωφελείται από αυτό γιατί μαθαίνει να προσφέρει. Κάθε μέλος της οικογένειας ενισχύεται όταν τα παιδιά μαθαίνουν να υποστηρίζουν το ένα το άλλο σε μια στιγμή αδυναμίας.

Να είστε ευάλωτοι

Ίσως το πιο δύσκολο κομμάτι του να τα χάνουμε μπροστά στα παιδιά μας είναι η σκέψη ότι ίσως τα φοβίζουμε. Ως μητέρες, θέλουμε να προσφέρουμε μία ασφάλεια στα παιδιά μας. Όταν είμαστε έτοιμη να εκραγούμε από θυμό – όταν είμαστε η πηγή του φόβου τους – μπορούμε να νιώσουμε ότι πραγματικά έχουμε αποτύχει. Αλλά όταν προσεγγίζουμε τα παιδιά μας με ταπεινότητα, ευγένεια και ευπάθεια, δημιουργούμε αυτήν την ασφάλεια. Όταν γινόμαστε μαλακοί, γινόμαστε και πάλι ασφαλείς. Όταν εξηγούμε τα αρνητικά μας συναισθήματα σε παιδιά αρκετά μεγάλα για να κατανοήσουν, γινόμαστε και πάλι προσιτοί. Ξέρουν ότι μπορούμε να κατανοήσουμε τα πικρά συναισθήματά τους επειδή τα βιώνουμε και εμείς οι ίδιοι.