Είμαι η Μαίρη Παναγιωταρά μια εργαζόμενη μητέρα μια καλή νοικοκυρά.
Δεν είμαι τίποτα το σπέσιαλ, το καταπληκτικό, είμαι αυτό που λέμε δείγμα τυπικό…

Αυτό το άρθρο μου θα πρέπει να το διαβάσετε ακούγοντας το ομώνυμο τραγούδι.

Αυτό το τραγούδι με αντιπροσωπεύει 100% από τότε που έγινα μητέρα και ειδικά τους τελευταίους μήνες. Φαντάζομαι μαζί με έμενα, όλες οι εργαζόμενες μητέρες της γης ταυτιζονταί με τους στίχους αυτού του τραγουδιού.

Να σας περιγράψω μόνο την χθεσινή μου μέρα και θα με καταλάβετε.

Ξύπνησα στις 7:00 το πρωί όπως κάθε μέρα άλλωστε (Δευτέρα με Παρασκευή). Ξύπνησα τα παιδιά, τους έφτιαξα το γάλα, ντύθηκα στα γρήγορα, έντυσα και τα παιδιά και 7:50 είμασταν κάτω στο δρόμο να περιμένουμε το σχολικό.

8:00 ήμουν στην δουλειά μου μέχρι τις 16:00.

Στις 16:05 έφτασα σπίτι, πήρα τα παιδιά να τα πήγα στο γήπεδο για στύβο. Όση ώρα περιμένα τα παιδιά μέχρι τις 17:15 έκανα λίγο περπάτημα στο γήπεδο κι εγώ.

17:20 ήμασταν σπίτι και ξεκίνησε το μεγαλύτερο τρέξιμο. Να βάλω στα παιδιά να φάνε, ταυτόχρονα έβαλα το μίξερ να φτιάξω ζύμη για κουλούρακια (επιθυμία του συζήγου), και έβαλα να ψήσω το ψάρι μου μιας και δεν είχα φάει όλη μέρα.

Μετά έβαλα να μαγειρέψω το φαγητό για την επόμενη μέρα και έκανα τα παιδιά μπάνιο. Με αυτά και με εκείνα η ώρα πήγε 21:00. Έβαλα στα παιδιά το γάλα τους και έκατσα να φάω μετά από ώρες. Έβαλα τα παιδιά για ύπνο.

Έφτιαξά τα κουλουράκια και τα έψησα, μετά έπλυνα όλο τον κακό χαμό και η ώρα είχε πάει 23:00. Μετά ξερή για ύπνο!

Εργαζόμενες μητέρες μήπως σας θυμίζει κάτι αυτό? Πείτε μου πως δεν είμαι η μόνη μητέρα που νιώθει ότι το 24ώρο δεν είναι αρκετό για όλες τις δουλειές που έχω να κάνω καθημερινά?!

Δεν προλαβαίνω, ποτέ δεν προλαβαίνω
Ο χρόνος τρέχει κι εγώ ξοπίσω μένω (άλλο ωραίο τραγούδι που ταιριάζει στην περίπτωσή μου – Locomondo)

Αναρωτιέμαι πότε η ζωή μιας μητέρας μπαίνει σε νορμάλ ρυθμούς… μου φαίνεται μόνο όταν τα παιδιά μου πάνε για σπουδές… δηλαδή σε 15 χρόνια από τώρα!